เมื่อคืนวันศุกร์ที่ ๓๐ กรกฎาคม ๒๕๕๓ ผมได้มีโอกาสผ่านไปที่โรงเจ กลางตลาดหนองมน กับลูกชาย ได้ใช้เวลานั่งดูอุปรากรจีน หรือที่เรียกว่า "งิ้ว" นับเป็นการแสดงที่มีศิลป น่าชม เพียงแต่ว่าไม่เข้าใจภาษาเท่านั้น แต่งิ้วยุคใหม่ ได้มีการนำเอาเทคโนโลยี แผงแสดงตัวอักษรวิ่ง มาประกอบหน้าเวที เวลางิ้วร้องแบบจีน เขาก็จะมีคำแปลเป็นภาษาไทยเล่าเรื่องให้ผู้ชมที่ไม่เข้าใจภาษาจีน ได้ชมงิ้วอย่างเข้าใจ การทำแบบนี้จะช่วยให้คนนิยมชมงิ้วจีนมากขึ้น ยิ่งไปชมเบื้องหลัง-หลังโรงงิ้ว ยิ่งสะท้อนความเป็นอยู่ของชาวอุปรากรจีนเป็นอย่างยิ่ง มีทั้งคนนั่งถอกเสื้อบ้าง ใส่เสื้อกล้ามตัวเดียวบ้าง นั่งเล่นดนตรี ตีฉาบ ตีกลอง ตีขิม เป่าปี่ นักแสดงหญิงบางคนก็ต้องป้อนข้าวลูกไปด้วยในขณะที่ตนเองก็เขียนคิ้ว ทาปากแบบจีน บางคนก็ต้องเอาลูกเข้าสะเอว เดินไปรอบๆ เห็นแล้วทำให้คิดว่า หลังโรงคือชีวิตจริง หน้าฉาก คือ ฮ่องเต้ นางสนม พระเอก ตัวตลกสลับฉาก แต่พอมาหลังโรง ทุกอย่างพลิกกลับสู่ชีวิตจริง สะท้อนให้เห็นมุนษย์ทุกวันนี้ ทุกคนก็มีทั้งหน้าฉากและหลังฉากเฉกเช่นเดียวกัน